Nieuwsbrief

Peru

Judith en Wilfredo uit Peru

Dichter bij elkaar

Jonatan is een jongeman die we vanaf zijn tienertijd in de jeugdweekenden in het binnenland zagen. Op zijn 17e vertrok hij vanuit het kleine dorp Sucre naar de miljoenenstad Lima om te studeren en te werken.

Twee weken voordat het hele land wegens Covid-19 op slot ging, was Jonatan met een nieuwe baan begonnen. De volgende twee maanden werd het spannend, want niemand mocht meer naar zijn werk en inkomen had hij niet. Gelukkig had hij wat kunnen sparen en kon hij daar net van eten. In mei mocht Jonatan weer aan het werk als auto-elektricien, maar zijn kerk in Lima bleef op slot en zo kwam hij steeds vaker in onze online diensten.
Laatst zei hij: “Ik denk dat jullie me kennen vanaf dat ik in de luiers zat. Ik ben zo dankbaar voor alle waardevolle lessen die ik in de jeugdkampen heb ontvangen. God heeft altijd voorzien: materieel met werk en eten – ik kreeg vaak maaltijden van de kerk – maar ook door jullie heen: emotioneel en geestelijk, jullie zijn als familie voor mij!”
Niet alleen Jonatan, maar ook Yesiel uit Sucre en Talita en Baleri uit Oxamarca – allemaal jongeren die we van de jeugdkampen kennen – kwamen actief deelnemen in de diensten en jeugdbijeenkomsten via Zoom. 

Vaak stellen ze ons levensvragen via WhatsApp. Ze zijn een verrijking voor de groep van Bet El. Zo brengt deze tijd toch een beetje het boerenland en de stad bij elkaar, jong dichter bij oud en kunnen we van elkaar leren.

Ernstig ongeluk Gilmer

Vier weken eerder was voorganger Gilmer gevallen in zijn dorp in de Andes: Oxamarca, waarbij hij nek en ruggwervels brak, en ook nog een paar ribben. Over een hobbelweg werd hij, zonder nekbescherming, naar het dichtstbijzijnde stadje gereden. Daar konden ze niets doen: de radioloog was er niet. Hij werd naar Cajamarca doorverwezen. Verschillende CT-scans werden gemaakt. De dokters durfden het niet aan en stuurden hem met een ambulance naar de hoofdstad Lima: 16 uur onderweg. Veel pijn, schreeuwen en benauwdheid ……………………. Er was gelukkig een bed voor hem!
Wéér werden CT-scans gemaakt, want in Cajamarca zijn geen goede machines; MRI kan alleen in grote steden aan de kust. Wéér werd ons gezegd: het ziet er niet goed uit: óf hij komt hier verlamd uit, óf hij komt er überhaupt niet uit.
Dit nieuws bracht ons terug naar de basis: niet geld, niet de beste specialisten konden hem helpen… God alleen… Gods genade alleen…

Verslagenheid

Eerst verslagenheid, vragen, wat nu? Gilmer is de spil van veel sociaal werk in zijn dorp. Hij beheert een eetzaal voor arme kinderen, die vaak alleen in een kamertje wonen om in Oxamarca te kunnen studeren. Hij zoekt ontwikkelingsprojecten voor het dorp, zoals de aanleg van waterleidingen of onderhoud van de (zand)wegen. Hij geeft onderwijs en bezoekt de 11 kerkjes die onder zijn verantwoordelijkheid vallen. In december schreven we nog over 22 nieuwe dopelingen.
Zijn gemeente voelde zich moedeloos en had veel vragen. Wilfredo kreeg het verlangen de kerk te bezoeken en daar een programma voor op te zetten. We kwamen met het leidersteam van Oxamarca en Sucre samen. Ook dáár hebben we samen gehuild en gebeden. We hebben daarna vier teams samengesteld en om de beurt bezoeken we de kerk in Oxamarca.

Getuigenis

Afgelopen weekend waren we in Oxamarca. We mochten de gemeente meedelen wat een groot wonder het is dat hun voorganger Gilmer überhaupt kan lopen! Dat de scans het bewijs zijn dat dit menselijk onmogelijk was. Gilmer is aan zijn rugwervels geopereerd, maar de artsen durfden het niet aan de nek aan te raken… op de scan leek het dat de wervels aan elkaar groeiden. ??? Gilmer heeft alle kerkjes gebeld en zijn getuigenis verteld. Van het wonder, maar ook de strijd in het ziekenhuis, ook de pijn, en de momenten dat God mensen op zijn pad bracht en hem vrede gaf. Van de week heeft Gilmer controle gehad met een nieuwe CT-scan van zijn nek. De medici hebben besloten dat opereren aan zijn nekwervels niet nodig is. Hij zal nog een maand een harde kraag omhouden en eind mei mag hij terugkomen. Hij doet zelf wat rek- en strekoefeningen, maar therapie heeft hij niet gehad. 

Hij mag in principe naar huis, maar Oxamarca is een dorp, waar de huizen tegen de berg aan gebouwd zijn, het terrein ongelijk is en de trap in zijn huis smal en stijl. We zullen met hem overleggen wat wijs is.
De revalidatiearts hier in Cajamarca was in tranen zo blij met dit nieuws, te midden van zoveel slecht nieuws van vrienden en collega´s die het moeilijk hebben, dat we dit grote wonder mogen meemaken!

Dank!

Toen Gilmer verongelukte hebben we een fonds opgezet om hem en zijn familie te helpen, omdat veel ziektekosten niet gedekt worden. We zijn enorm dankbaar voor ieder die hier specifiek voor heeft gebeden en gegeven! Dit is voor hen een grote opluchting, want vast inkomen hebben ze niet! Afgelopen weekend mochten wij naar Oxamarca. Elke keer als we anderen mogen bemoedigen, worden we zelf net zo veel opgebouwd. Toen we met Oscar van het leidersteam voor het eerst samenkwamen, was hij onzeker, bedroefd. Nu deelde hij met ons hoe hij merkte dat God hem woorden in de mond legde en inzicht om te kunnen spreken voor de gemeente. We konden aan zijn houding zien dat hij gegroeid is! We mochten delen met de gemeente over onze eigen strijd in deze tijd, het verlies van dierbaren, en toch juist door dat verlies, anderen beter te kunnen begrijpen en troosten.

Hartelijke groeten,
Wilfredo en Judith, Esther en Christina

wilfredoyjudith.blogspot.co